خیال داشتم امروز درباره روز عاشقان در اسرائیل سخن بگویم. در آئین باستانی یهود، روز پانزدهم ماه آو روز عشاق است و در دوران باستان، در این روز دخترکان سفیدپوش به صحرا می رفتند و دامن برباد می دادند و یار خویش را می جستند.
ولی پیروزی تیم فوتبال عراق را فوری تر دانستم و عید عاشقان را به فرصت دیگری موکول می کنم – چون بسیار دلم می خواهد برایتان تعریف کنم که شب گذشته در پارکهای عمومی شهرهای بزرگ اسرائیل، مردمان از زن و مرد و پیر و جوان این عید را چگونه جشن گرفتند.
تیم فوتبال یک کشور جنگ زده و مصیبت کشیده، که هر روز دهها نفر قربانی می دهد، در مسابقات قهرمانی آسیا به پیروزی رسید و جام افتخار را دریافت کرد.
پس، فوتبالیستهای ایران کجا بودند؟
آنها را چه شد؟
آیا پس از تقریبا سه دهه حکومت اسلامی در ایران، اثری از فوتبال کشور نمانده است؟
پیروزی تیم عراق برای همه انسان دوستان و آرامش طلبان و صلح جویان یک روز شادی است.
کشوری که هنوز پا نگرفته و با خونریزی و کشتار روزانه از جانب ناانسانهائی درگیر است که یک گروه از آنها می خواهند حکومت واپس گرای دینی برپا کنند و گروهی دیگر امید دارند که رژیم سرکوبگر صدام معدوم را دوباره زنده کنند، در مسابقات قاره آسیا به مقام قهرمانی می رسد – خیلی آرام و خیلی بی سر و صدا.
ولی بسیار دلم سوخت روز چهارشنبه گذشته، هنگامی که ملی پوشان عراقی در یک بازی درخشان تیم ملی کره جنوبی را با نتیجه 4 بر 3 شکست دادند و مردم عراق، خسته از جنگ و خونریزی به خیابانها ریختند و این پیروزی را جشن گرفتند و در لحظاتی که آنان پرچم ملی را به اهتزاز درآورده و غریو شادی سر داده بودند، یک تروریست انتحاری خود را در وسط آنان منفجر ساخت و بیش از پنجاه نفر را کشت.
کشته شدگان، همه مسلمان بودند؛
شیعه یا سنی یا کرد بودند؛
هم وطن همان تروریست انتحاری بودند؛
عراقی بودند!
آیا جنایتی بالاتر از این می تواند باشد؟
آیا حکومتهائی را که از این جنایتکاران حمایت می کنند و آنان را تعلیم می دهند و بمب و وسیله و پول در اختیارشان می گذارند، نباید در یک دادگاه جنگی محاکمه و مجازات کرد؟
پیروزی تیم ملی فوتبال عراق بر کره جنوبی هیجان انگیز بود. کره ایها در فوتبال بسیار پرتجربه هستند. در چند موندیال شرکت کرده و حتی چند تیم ملی اروپائی را شکست داده بودند. با این همه، تیم ملی عراق جنگ زده بر آنان پیروز شد.
پیروزی تیم عراق بر عربستان، دو چندان هیجان انگیز بود. عربستان در حالی بازی روز گذشته (یکشنبه) را به ملی پوشان عراق باخت که در مسابقات نیمه نهائی، تیم ژاپن را با نتیجه 3 بر 2 شکست داده بود.
فوتبالیستهای عراقی شرائط بسیار دشواری داشتند، ولی پیروز شدند. آنها در اردوهای مخفی تمرین می کردند که مبادا مورد حمله تروریستها قرار گیرند. می کوشیدند از انظار عمومی دور باشند، مبادا ستیزجویان آنان را بربایند و پول گزاف بطلبند. تلاش کردند که روزنامه ها و دیگر رسانه های همگانی کمتر درباره آنان بنویسند که مبادا بدخواهان عراق را به خشم آورند.
بی تردید مردم عراق شب گذشته می خواستند به خیابانها بریزند و فریاد شادی بکشند:
بله، پیروز شدیم!
ترور نتوانست روحیه ما را بشکند!
جنایتکاران نتوانستند زندگی ما را به طور کامل مختل سازند!
ولی شب گذشته در بغداد منع آمد و شد اعلام گردید، تا ترور فجیع روز چهارشنبه قبل تکرار نشود.
مردم در خانه ها باقی ماندند،
و شادمانی را در گلو خفه کردند!
چه ملت بدبختی هستند،
و چه بیرحمند آن جنایت پیشگان!