این اسرائیلیها قدر زندگی را خوب می دانند و تا آنجا که بتوانند به گردش می روند، رهسپار مسافرت خارج از کشور می شوند، خوب لباس می پوشند و خوب می خورند.
گاهی برای آنانی که اخبار و رویدادهای اسرائیل را از دور دنبال می کنند، این تصور پیش می آید که اسرائیلیان افراد وحشت زده ای هستند که از شدت ترور و حملات موشکی و وقایع دلهره آور خواب راحت ندارند و زندگی آنان کاملا مختل است.
درست به عکس!
همین دیروز (پنجشنبه 23 اوت 2007) بیش از 53 هزار نفر اسرائیلی از فرودگاه بین المللی بن گوریون برای جهانگردی رهسپار خارج شدند. خانواده ها شتاب دارند که تا پیش از گشایش سال تحصیلی جدید و باز شدن دوباره مدارس در هفته آینده، فرصت داشته باشند سری به خارج از کشور بزنند و نفسی تازه کنند.
اسرائیل یک دهم ایران جمعیت دارد (یعنی هفت میلیون در برابر هفتاد میلیون) و اگر به طور نسبی حساب کنیم، درست مثل این است که روز گذشته نیم میلیون نفر ایرانی یکجا رهسپار کشورهای توریستی شده باشند.
رویهمرفته، در اسرائیل هر سال از هر چهار نفر، یک نفر سفر خارج از کشور انجام می دهد.
من ملت دیگری را سراغ ندارم که این چنین تشنه سفر و گردشگری باشد!
تصور می کنم که چند علت می توان برای این پدیده اجتماعی ذکر کرد:
اول این که اسرائیلی انسانی کنجکاو است که می کوشد اطلاعات عمومی خود را گسترش بخشد. سفر به کشورهای دیگر و آشنائی با تمدنهای متفاوت می تواند در این زمینه بسیار موثر باشد. فرهنگ اسرائیلی، خود از آمیزه دهها فرهنگ دیگر با سنن و تمدن باستانی و آئین های سنتی یهودی به وجود آمده است و از این رو اسرائیلی می خواهد فرهنگ دیگر ملتها را بشناسد.
علت دوم، از دیدگاهها برخی روانشناسان آن است که اسرائیلی خود را در داخل کشورش محصور احساس می کند و می خواهد با سفر به خارج این حصار را در هم شکند. در کشورهای اروپائی، شهروندان می توانند به آسانی و در ظرف چند ساعت به یک کشور همسایه سفر کنند و حتی ویزا هم احتیاج ندارند و فاصله آن قدر کوتاه است که نیازی به هواپیما نیز نیست و انسان با اتومبیل شخصی خود و یا با قطار می تواند این مسافت را به پیماید.
ولی برای یک نفر اسرائیلی این امکان وجود ندارد. البته می توان در ظرف یک ساعت از اسرائیل به مرز اردن رسید و در ظرف چند ساعت از تل آویو به قاهره رفت. ولی در این دو کشور اکنون مدتی است که برای اسرائیلیان امنیت وجود ندارد وسفر به آنجا توصیه نمی شود. به دمشق و بیروت هم که نمی توان سفر کرد. اما راه اروپا و آسیا و آفریقا و حتی استرالیای دور دست و ژاپن کاملا باز است.
یک علت سوم هم باید ذکر کرد و آن این که در اسرائیل هزینه هتل و گردشگری بسیار بالاتر از چندین و چند کشور دیگر جهان است. این گرانی را باید به حساب عوامل مختلف اقتصادی گذاشت. مثلا: مزد کارگر اسرائیلی بالاتر از چند کشور دیگر جهان است. بهای زمین و ساختمان در اسرائیل بیشتر است- و غیره و غیره. ولی از دیدگاه من، هیچیک از این دلائل گرانی هتل و اقامت در اسرائیل را توجیه نمی کند.
اسرائیلی می تواند با پرداخت 500 دلار به مدت سه روز به سواحل توریستی آنتالیا در ترکیه برود. این مبلغ شامل هزینه پرواز و اقامت و خورد و خوراک سه روزه در هتل است. اگر همین را شهروند اسرائیلی بخواهد در کشور خودش، مثلا در تل آویو یا ایلات انجام دهد باید دو برابر بپردازد.
با این همه، تصور نکنید که هتلهای اسرائیلی خالی مانده است. خیر! بسیاری شهروندان هستند که به جای سفر به خارج، به مناطق زیبا و ییلاقی شمال یا جنوب کشور می روند.
تا چند هفته دیگر موسم اعیاد ملی و مذهبی اسرائیل (سال نو و یوم کیپور و عید سایبانها) فرا می رسد و مدارس در ایام عید تعطیل خواهد بود و اکثر قریب به اتفاق اطاقهای هتلهای داخل اسرائیل برای این تاریخها رزرو شده است.
یک شیوه تفریح و خوشگذرانی اسرائیلیها را نیز باید اضافه کنیم و آن پیک نیک شبانه در ساحل دریا و یا پارکهای عمومی است.
هوا در اسرائیل در فصل تابستان بسیار گرم است (ظهرها به 32 درجه می رسد). ولی در ساعات شب هوا کمی خنک می شود و رفتن به کنار دریا و پهن کردن بساط پیک نیک، در حالی که نسیم می وزد، خود لذتی و صفائی دارد.
شب گذشته کارمندان و کارگران صنایع هواپیما سازی اسرائیل (که تعدادشان چندصد نفر است) دسته جمعی به یکی از پلاژهای دنج مرکز کشور رفتند و سفره ای بزرگ و طولانی پهن کردند و انواع اغذیه را روی آن قرار دادند و به شوخی و خنده پرداختند و سپس آکوردئون به صدا درآمد و زوجها دست در دست یکدیگر انداختند و تا پاسی از شب، به رقص و پایکوبی پرداختند و غم و غصه جهان را به دست فراموشی سپردند.
زندگی باید شاد باشد.
اسرائیلیان این امر را خیلی خوب می دانند.