سخن دوست – 26
دیدگاههای شخصی 
منشــــه امیـــــر

یکی دیگر از فلسطینیهای زخمی در بیمارستان در گذشت و شمار کشته شدگان به هفت نفر رسید. یک روز پیش از آن، شش فلسطینی در اثر تیراندازی کشته شده بودند.

خیر اشتباه می کنید! سخن از یک درگیری دیگر مسلحانه بین چریکهای فلسطینی و سربازان اسرائیلی نیست.

این فلسطینیها در جریان درگیری با فلسطینیها کشته شدند.

این یک برادرکشی بیرحمانه و ظالمانه بود.

آنها که کشته شدند، طرفداران جنبش فتح بودند.

آنها که مرتکب قتل شدند، ماموران مسلح حماس بودند.

این تیراندازی و جنایت هنگامی رخ داد که صدها هزار نفر فلسطینی در نوار غزه گرد آمده بودند تا یادروز سومین سالگرد مرگ یاسر عرفات را برگزار کنند. همان عرفاتی که از دیدگاه فلسطینیان نماد مبارزه و تلاش آنها برای رسیدن به استقلال بود. همان عرفاتی که یک عمر با اسرائیل درگیر بود و به ترور و جنایت دست زد و وقتی هم "رئیس" شد، به جای آن که راه آشتی درپیش گیرد، به همان آدم کشی و خشونت همیشگی ادامه داد – ولی این به بحث امروز ما مربوط نیست، هر چه بود فلسطینیها گرد آمده بودند تا یاد او را گرامی دارند. ولی ماموران حماس یک دفعه بیرحمانه آتش گشودند و آنها را به خاک و خون کشیدند.

این نخستین بار نبود که افراد حماس به نام مصالح فلسطینی و در واقع به نام اسلام به چنین جنایتی دست میزدند. درگیریهای خونین چند ماه پیش را – هنگام تسلط حماس بر نوار غزه – به یاد داریم. در آن هنگام افراد مسلح حماس به بیمارستانها نیز هجوم می بردند و زخمیهای فتح را به گلوله می بستند و در بستر بیماری به قتل می رساندند.

فیلم کوتاهی از تیرباران شماری از ماموران فتح به دست مسلحان کودتاچی حماس را دیدم که هر انسانی را تکان می داد: آنها را به زانو نشانده و چشمانشان را بسته و با قرائت آیات قرآن با شلیک گلوله از پشت سر آنها را به قتل می رساندند. سخنان محمود عباس را یادآوری کنیم که گفت: جنایاتی که افراد حماس علیه برادران فلسطینی خود مرتکب شدند، هیچکس مرتکب نشده بود.

به یاد دارید و می دانید که چگونه رادیوها و تلویزیونهای جهان فیلمهای تیراندازی سربازان اسرائیلی به سوی کودکان سنگ پران را پخش می کردند و اسرائیل را به جنایت متهم می ساختند و نادیده می گرفتند این واقعیت را که سربازان در دفاع از خود ناچار به تیراندازی می شدند و در بسیاری موارد، تیراندازان فلسطینی پشت سر کودکان موضع گرفته و به سوی سربازان اسرائیلی آتش می گشودند.

هرگز نشنیدم که یک روشنفکر چپ گرا، یک مفسر رادیو و یا یک گزارشگر تلویزیونهای خارجی (همان رسانه هائی که حکومت اسلامی ایران با بی شرمی ادعا می کند که همگی وابسته به "صهیونیسم" هستند)، انتقاد کند از رهبران فلسطینیها، از سران مبارزه و حتی از پدران و مادران این کودکان که چرا آنها را به مصاف اسرائیل می فرستند! مگر خودشان مرد نیستند که کودک را به این صحنه خطرناک می فرستند؟

اسنادی که انتشار یافت نشان می دهد که در دوران انتفاضه، چگونه رهبران فلسطینیها برنامه ریزی کرده بودند که هر روز کودکان کدام مدرسه به مصاف سربازان اسرائیلی فرستاده شوند و بچه های کدام کلاس به سوی سربازان اسرائیل سنگ و بطری آتش زا پرتاب کنند. آنها می دانستند که این گونه مبارزه ناجوانمردانه و نامتقارن، روی رسانه های همگانی جهان تاثیر می گذارد و به اسرائیل انگ می بندد.

جریان محمد الدورة را نیز به یاد دارید و به یاد دارید که ادعا شد این کودک خردسال که با پدر خود "برحسب اتفاق" از محل درگیری مسلحانه فلسطینیان با سربازان اسرائیل می گذشت، چگونه هدف گلوله قرار گرفت و در برابر دوربینهای تلویزیونی جان داد. یادتان هست که چگونه افکار عمومی دنیا اسرائیل را متهم ساخت که مسوول این جنایت بوده و مورد نکوهش و تقبیح قرار گرفت. (حکومت ایران پدر محمد را به تهران دعوت کرد و پس از استفاده تبلیغاتی، او را با چمدان پر از دلارهای نفتی به غزه بازگردانید).

بسیاری از دست اندرکاران امور تلویزیونی می گویند که این فیلم کارگردانی شده و ساختگی بود. خود فلسطینیها آن را ترتیب داده بودند تا با نمایش دادن آن بتوانند بهترین بهره برداری تبلیغاتی را بکنند. شایع بود که محمد الدورة زنده است و با نام مستعار در غزه زندگی می کند. شایع بود که خود فلسطینیها او را کشتند تا به حساب اسرائیلیها بگذارند و دنیا را علیه اسرائیل بشورانند.

این روزها در دادگاه فرانسه محاکمه ای در این مورد بین کانال دو تلویزیون فرانسه و برخی افرادی که آن شبکه را به جعل گزارش متهم ساخته اند جریان دارد. معلوم نیست اگر گلوله ای در کار بوده، آیا از جهت فلسطینیها به سوی الدورة شلیک شده و یا از جانب سربازان اسرائیلی بوده است. ظاهرا اگر هم گلوله خورده، پس چرا خونی از سر و صورت او جاری نیست. در فیلم دیده می شود که حتی پس از آن که این کودک ظاهرا مرده، هنوز هم حرکاتی در پلک چشم و دست و پایش مشاهده می شود. ما همه 18 دقیقه این فیلم را ندیده ایم (که تنها دو دقیقه از آن در تلویزیون پخش شده بود). همان 18 دقیقه نیز کامل نیست و تلویزیون کانال دو فرانسه متهم است که چند دقیقه بسیار حساس از این فیلم را پاک کرده و در اختیار دادگاه قرار نداده است.

ما قضاوت نمی کنیم. بگذاریم دادگاه رای خود را صادر کند. ولی خبرنگاران اسرائیلی که این فیلم را در دادگاه دیده اند می گویند هرگز نمی توان مطمئن بود که محمد الدورة واقعا بر اثر گلوله کشته شد و اگر واقعیت داشته، از کدام سو به وی تیراندازی کرده بودند.

به عکسهای عید فطر اخیر فلسطینیان بنگرید: بیشترین اسباب بازی کودکان در این عید تفنگهای پلاستیکی و تیربارهای دست ساز است. از کودکی به آنها جنگ و خونریزی می آموزند و آدم کشی را برایشان یک امر رایج و جاری جلوه می دهند تا فردا بتوانند از آنان به عنوان گوشت دم توپ استفاده کنند. احمدی نژاد هم گفته بود که دو ارزش والای زندگی انسانهای مسلمان "جهاد" و "شهادت" است!

در هر حال تردیدی نیست که رهبران فلسطینی هیچ رحم و مروتی ندارند. هیچ انسانیتی سرشان نمی شود. جان انسان برایشان هیچ اهمیتی ندارد.

وقتی کابینه اسرائیل تصمیم می گیرد که در واکنش به ادامه حملات موشکی از نوار غزه برق بیت حانون را قطع کند، زیرا بیشترین شمار راکتهای قسام از آن شهرک شمال نوار غزه به سوی اسرائیل پرتاب می شود، مشاور حقوقی دولت فریاد بر می آورد که این کار غیر قانونی است زیرا نباید مردم غیر نظامی را به خاطر تجاوز نظامیان مجازات کرد- و به دولت دستور می دهد که حق چنین کاری را ندارد. با این برق کارگاههای تراشکاری خود را به کار می اندازند و در آنجا راکت می سازند.

با این گونه افراد است که اسرائیل باید صلح کند و این گونه افراد است که همسایگان اسرائیل باقی خواهند ماند!