من افتخار می کنم که کشورم ایران به آن مرحله از پیشرفت های علمی و تکنولوژی رسیده، که ماهواره به فضا پرتاب می کند؛ نه فقط ماهواره پرتاب می کند، بلکه حیوانات زنده هم در آن قرار می دهد، که البته وعده داده اند آن ها را زنده به کره زمین بازگردانند.
چه افتخاری بالاتر از این که یک کشور بتواند موشک و ماهواره در مدار کره زمین قرار دهد! مگر چند کشور از میان بیش از دویست کشور جهان را سراغ دارید که به این مرحله پیشرفته از علم و صنعت رسیده باشند؟ کدام کشور اسلامی و یا عربی به چنین افتخاری دست یافته است؟ چرا باید علم و صنعت در انحصار استکبار جهانی باشد؟ مگر ما کشورهای جهان سومی حق پیشرفت نداریم؟
من افتخار می کنم که موشک و ماهواره به فضا فرستاده ایم که تاریخ آن را هم دقیقا طوری قرار داده اند که هم زمان با "دهه فجر" باشد که نشان دهد ایران اسلامی در این سی و یک سال به چه دستاوردهائی نائل شده است.
ولی در عین حال سخت اشک می ریزم و تاسف می خورم که آخر موشک هوا کردن و دو لاک پشت و چند تا کرم به فضا فرستادن، کدام دردی را از دردهای مزمن کشور ایران و از مشکلات حل نشده ملت ایران دوا می کند؟
این تکنولوژی اکنون چندین دهه است که در دنیا وجود دارد و با پرداخت یک مبلغ کلان می توان آن را خریداری کرد، و یا بدون اجازه کپی و مونتاژ کرد – بدون پرداخت حق الزحمه و حق التالیف. اینترنت را باز کنید و ببینید چه تکنولوژی های مهمی به طور رایگان در دسترس همگان قرار دارد.
نتایج همه آزمایش های فضائی نیز به طور کامل انتشار یافته و در دسترس همه دانشمندان جهان به رایگان قرار دارد. آخر آزموده را که نباید دوباره با چنین هزینه هنگفتی مورد آزمون قرار داد!
امیرنشین قطر و بحرین هم اگر پول می دادند و دانشمندان خارجی را اجیر می کردند و تکنولوژی بیگانه را می خریدند، همین کار را می توانستند بکنند: یعنی هم موشک به هوا پرتاب کنند و هم ماهواره و خرچنگ قورباغه به فضا بفرستند.
منتها اگر ما یکی از معدود کشورهای دنیا هستیم که به این کار دست زده ایم، این نشان گمراهی رهبران ما و خیانت آنان به مصالح ملی کشور ماست.
سران دیگر کشورهای دنیا می دانسته و می دانند که اگر بخواهند به دنبال این تکنولوژی هائی بروند که هیچ سود عملی (دست کم در کوتاه مدت و میان مدت) برای کشورشان نخواهد داشت، به منافع ملی خویش پشت پا زده و بیت المال مردم را به باد داده اند؛ زیرا اولویت در آن است که مشکلات مالی و معیشتی و رفاهی مردم حل شود و نه آن که حکومت به دنیا فخر بفروشد و بخواهد هدف های برون مرزی خود را پیش برد.
اگر آن ها دلشان به حال پیشرفت کشور ایران و ملت ایران می سوخت، اول لازم بود کارخانه هائی برپا کنند که تولیدات آن به سود مستقیم مردم و برای تامین نیاز مستقیم آنان باشد. ولی می بینیم همان کارخانه هائی نیز که در دوران رژیم پیشین ایران برپا شد، اکنون در بدترین وضع قرار دارد و بسیاری از آن ها بسته شده و بسیاری دیگر نیز در آستانه بسته شدن قرار دارند.
آن ها در همان حالی که ادعا می کنند که به خاطر پیشرفت علمی ایران است که به صنایع فضائی روی آورده و میلیاردها دلار از پول مردم ایران را به آن اختصاص داده اند، می آیند و ما استادان دانشگاه را تنها به جرم آن که وطن پرست هستیم و با ماجراجوئی ها و اعمال خطرناک رژیم نمی توانیم کنار آئیم، برکنار می کنند.
یک لحظه بررسی کنید و ببینید که سطح تحصیل و تدریس در دانشگاه های ایران تا چه حد پائین آمده است.
بهترین استادان ما اکنون در کشورهای خارجی تدریس می کنند و اکثر آنانی که جای اخراجی ها را گرفته اند، افراد کم سوادی هستند که بزرگترین مشخصه آنان وفاداری به رژیم است.
اگر دلشان به حال علم و صنعت در وطن ما می سوخت، نمی آمدند دانشجویان را تا این حد در فشار بگذارند و سهمیه دانشجوئی را به آقازاده ها و بسیج دانشجوئی و فلسطینیان و اعراب و مسلمانان دیگر کشورهای جهان بسپارند.
اگر پیشرفت علمی ایران برایشان اهمیتی داشت، نمی آمدند اینترنت – این شاهراه اطلاعاتی دنیا – را به این مصیبت دچار کنند و سرعت را آنقدر پائین بیاورند که گردش در اینترنت بزرگترین رنج است و بسیاری از وبسایت ها را به روی جوانان و دانش پژوهان ایران بسته اند.
بروند و پالایشگاه درست کنند که این همه دلارهای نفتی ما صرف خرید بنزین و گازوئیل از خارج نشود.
اگر موشک و ماهواره می سازند، دلشان برای پیشرفت علمی ایران و یا رفاه ملت ما نسوخته، بلکه می خواهند در صنعت موشک های نظامی، در پوشش تلاش علمی، در حدی پیشرفت کنند که فردا وقتی بمب اتمی درست کردند، روی آن سوار کنند و کشورهای دنیا را هدف قرار دهند.
و من امروز اشک می ریزم و به سوگ نشسته ام که ثروت ملی ایران را در چه راه هائی به باد می دهند و چه خطراتی را برای ایران به وجود می آورند، و چه شکم هائی را گرسنه نگاه داشته اند که بتوانند در آستانه سالگرد به قدرت رسیدنشان، این چنین به دنیا فخر بفروشند.
نوشتۀ: الف – الف - تهران
استاد اخراج شده دانشگاه علامه